الو ... الو ... سلام کسی اونجا نیست ؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست ؟

پس چرا کسی جواب نمیده ؟

یهو یه صدای مهربون بگوش کودک نواخته شد! مثل صدای یه فرشته ...

- بله با کی کار داری کوچولو ؟

خدا هست ؟ باهاش قرار داشتم، قول داده امشب جوابمو بده

- بگو من میشنوم کودک متعجب پرسید : مگه تو خدایی ؟ من با خود خدا کار دارم ...

- هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم. صدای بغض آلودش آهسته گفت: یعنی خدام منو دوست نداره ؟

- فرشته ساکت بود. بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت: نه خدا خیلی دوستت داره. مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست و بر روی گونه اش غلطید و با همان بغض گفت : اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما ...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت شکسته شد.

ندایی صدایش در گوش و جان کودک طنین انداز شد : بگو زیبا بگو. هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو ...

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد و گفت:

خدا جون خدای مهربون، خدای قشنگم میخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا ...

چرا ؟ ولی این مخالف با تقدیره. چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم، ده تا دوستت دارم.

اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟

نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟

نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟

مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن.

مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم.

مگه ما با هم دوست نیستیم؟

پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه ؟

خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟

مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد ؟!

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک : آدم ، محبوب ترین مخلوق من ، چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه ، کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب میکردند تا تمام دنیا در دستشان جا میگرفت. کاش همه مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی شان میخواستند. دنیا خیلی برای تو کوچک است ... بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی ... و کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخندی شیرین بر لب داشت در آغوش خدا به خوابی عمیق و شگفت انگیز فرو رفته بود.

حالش خیلی عجیب بود فهمیدم با بقیه فرق میکنه 
گفت : یه سوال دارم که خیلی جوابش برام مهمه
گفتم :چشم، اگه جوابشو بدونم، خوشحال میشم بتونم کمکتون کنم
گفت: دارم میمیرم
گفتم: یعنی چی؟
گفت: یعنی دارم میمیرم دیگه
گفتم: دکتر دیگه ای، خارج از کشور؟
گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم کاری نمیشه کرد.
گفتم: خدا کریمه، انشالله که بهت سلامتی میده
با تعجب نگاه کرد و گفت: یعنی اگه من بمیرم، خدا کریم نیست؟
فهمیدم آدم فهمیده ایه و نمیشه گول مالید سرش
گفتم: راست میگی، حالا سوالت چیه؟
گفت: من از وقتی فهمیدم دارم میمیرم خیلی ناراحت شدم
از خونه بیرون نمیومدم، کارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن،
تا اینکه یه روز به خودم گفتم تا کی منتظر مرگ باشم،
خلاصه یه روز صبح از خونه زدم بیرون مثل همه شروع به کار کردم،
اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم و انگار این حال منو کسی نداشت،
خیلی مهربون شدم، دیگه رفتارای غلط مردم خیلی اذیتم نمیکرد
با خودم میگفتم بذار دلشون خوش باشه که سر من کلاه گذاشتن، آخه من رفتنی ام و اونا انگار نه
سرتونو درد نیارم من کار میکردم اما حرص نداشتم
بین مردم بودم اما بهشون ظلم نمیکردم و دوستشون داشتم
ماشین عروس که میدیدم از ته دل شاد میشدم و دعا میکردم
گدا که میدیدم از ته دل غصه میخوردم و بدون اینکه حساب کتاب کنم کمک میکردم
مثل پیر مردا برا همه جوونا آرزوی خوشبختی میکردم
الغرض اینکه این ماجرا منو آدم خوبی کرد و ناز و خوردنی شدم
حالا سوالم اینه که من به خاطر مرگ خوب شدم و آیا خدا این خوب شدن و قبول میکنه؟
گفتم: بله، اونجور که یادگرفتم و به نظرم میرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون واسه خدا عزیزه
آرام آرام خدا حافظی کرد و تشکر
داشت میرفت
گفتم: راستی نگفتی چقدر وقت داری؟
گفت: معلوم نیست بین یک روز تا چند هزار روز!!!
یه چرتکه انداختم دیدم منم تقریبا همین قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه بیماریت چیه؟
گفت: بیمار نیستم!
هم کفرم داشت در میومد وهم ازتعجب داشتم شاخ دار میشدم گفتم: پس چی؟
گفت: فهمیدم مردنیم،
رفتم دکتر گفتم: میتونید کاری کنید که نمیرم گفتن: نه گفتم: خارج چی؟ و باز گفتند : نه!
خلاصه ما رفتنی هستیم کی ش فرقی داره مگه؟
باز خندید و رفت و دل منو با خودش برد

روزی حضرت سلیمان (ع ) در کنار دریا نشسته بود،

نگاهش به مورچه ای افتاد که دانه گندمی را باخود به طرف دریا حمل می کرد.

سلیمان (ع) همچنان به او نگاه می کرد که دید او نزدیک آب رسید.

در همان لحظه قورباغه ای سرش را از آب دریا بیرون آورد و دهانش را گشود.
مورچه به داخل دهان او وارد شد و قورباغه به درون آب رفت.

سلیمان مدتی در این مورد به فکر فرو رفت و شگفت زده فکر می کرد.

ناگاه دید آن قورباغه سرش را از آب بیرون آورد و دهانش را گشود.

آن مورچه آز دهان او بیرون آمد، ولی دانه ی گندم را همراه خود نداشت.
سلیمان(ع) آن مورچه را طلبید و سرگذشت او را پرسید.

مورچه گفت :

" ای پیامبر خدا در قعر این دریا سنگی تو خالی وجود دارد و کرمی در درون آن زندگی می کند.

خداوند آن را در آنجا آفرید او نمی تواند از آنجا خارج شود و من روزی او را حمل می کنم.

خداوند این قورباغه را مامور کرده مرا درون آب دریا به سوی آن کرم حمل کرده و ببرد.

این قورباغه مرا به کنار سوراخی که در آن سنگ است می برد و دهانش را به درگاه آن سوراخ می گذارد

من از دهان او بیرون آمده و خود را به آن کرم می رسانم و دانه گندم را نزد او می گذارم و سپس باز می گردم

و به دهان همان قورباغه که در انتظار من است وارد می شود او در میان آب شنا کرده مرا به بیرون آب دریا

می آورد و دهانش را باز می کند و من از دهان او خارج میشوم."

سلیمان به مورچه گفت :

"وقتی که دانه گندم را برای آن کرم میبری آیا سخنی از او شنیده ای ؟"

مورچه گفت آری او می گوید :

ای خدایی که رزق و روزی مرا درون این سنگ در قعر این دریا فراموش نمی کنی رحمتت را نسبت به بندگان با ایمانت فراموش نکن

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و بستری شد.نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید.

بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند.

مرد جوان عصازنان به عیادت نامزدش میرفت و از درد چشم مینالید.

موعد عروسی فرا رسید.

زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود و شوهر هم که کور شده بود.

مردم میگفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد.

۲۰ سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت، مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود.
همه تعجب کردند.

و مرد گفت: "من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم"

امشب دوباره

دلم هوای تو داره
بیا پیشم عزیزم
دوستت دارم بهاره
امشب دوباره
چشام گریتو داره
دوریت برام چه سخته
دلم آروم نداره
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
آره دنیای منی تو

تو بیا نهال جان من تویی
تو بیا همه وجود من تویی
تو بیا شیرینی زندگیم
تو بیا بهار شب تنهاییم
تو بیا غزال صحرای دلم
تو بیا فسونگر چشم و دلم
تو بیا غزال صحرای دلم
تو بیا فسونگر چشم و دلم
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
آره دنیای منی تو

امشب دوباره
دلم هوای تو داره
بیا پیشم عزیزم
دوستت دارم بهاره
امشب دوباره
چشام گریتو داره
دوریت برام چه سخته
دلم آروم نداره
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
آره دنیای منی تو

تو بیا نهال جان من تویی
تو بیا همه وجود من تویی
تو بیا شیرینی زندگیم
تو بیا بهار شب تنهاییم
تو بیا غزال صحرای دلم
تو بیا فسونگر چشم و دلم
تو بیا غزال صحرای دلم
تو بیا فسونگر چشم و دلم
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
زیبای منی تو
مهتاب منی تو
بهار عشق قشنگم
فقط مال منی تو
آره دنیای منی تو

فرستنده متن : منیژه

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود

لخت عور تنگ غروب سه تا پری نشسّه بود .

زار و زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا .

گیس شون قد کمون رنگ شبق

از کمون بلن ترک از شبق مشکی ترک

روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر

پشت شون سرد و سیا قلعه افسانه ی پیر

از افق جیرینگ جیریگ صدای زنجیر می اومد

از عقب از توی برج ناله ی شبگیر می اومد

پریا ! گشنه تونه ؟ پریا ! تشنه تونه

پریا ! خسته شدین ؟ مرغ پر بسّه شدین ؟

چیه این های های تون گریه تون وای وای تون ؟

پریا هیچ چی نگفتن ، زار وزار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا

پریای نازنین چه تونه زار می زنین ؟

توی این صحرای دور توی این تنگ غروب

نمی گین برف میاد ؟ نمی گین بارون میاد ؟

نمی گین گرگه میاد می خوردتون ؟

نمی گین دیبه میاد یه لقمه خام می کندتون ؟

نمی ترسین پریا ؟ نمیاین به شهر ما ؟

شهر ما صداش میاد ، صدای زنجیرش میاد

پریا! قد رشیدم ببینین اسب سفیدم ببینین

اسب سفید نقره نل یال و دم اش رنگ عسل ،

مرکب صرصر تک من ! آهوی آهن رگ من !

گردن و ساقش ببینین ! باد دماعش ببینین !

امشب تو شهر چراغونه خونه ی دیبا داغونه

مردم ده مهمون مان با دامب و دومب به شهر میان

داریه و دمبک می زنن می رقصن و می رقصونن

غنچه ی خندون می ریزن نقل بیابون می ریزن

های می کشن هوی می کشن : شهر جای ما شد !

عید مردماس ، دیب گله داره

دنیا مال ماس ، دیب گله داره

سفیدی پادشاس ، دیب گله داره

سیاهی رو سیاهس ، دیب گله داره

پریا ! دیگه توک روز شیکسّه ، درای قلعه بسّه

اگه تا زوده بلن شین سوار اسب من شین

می رسیم به شهر مردم ، ببینین : صداش میاد

جینگ و جینگ ریختن زنجیر برده هاش میاد

آره ! زنجیرای گرون ، حلقه به حلقه ، لا به لا

می ریزن ز دست و پا .

پوسیده ن ، پاره می شن ، دیبا بیچاره می شن :

سر به جنگل بذارن ، جنگلو خارزار می بینن

سر به صحرا بذارن ، کویر و نمک زار می بینن

عوضش تو شهر ما ... ( آخ نمی دونین پریا ) !

در برجا وا می شن ، برده دارا رسوا می شن

غلوما آزاد می شن ، ویرونه ها آباد می شن

هر کی که غصه داره غمشو زمین می ذاره .

قالی می شن حصیرها آزاد می شن اسیرا .

اسیرا کینه دارن داس شونو ور میدارن

سیل می شن : شُر شُر شُر ! آتیش می شن گُر گُر گُر !

تو قلب شب که بد گله

آتیش بازی چه خوش گله ! آتیش ! آتیش _ ! چه خوبه !

حالام تنگ غروبه چیزی به شب نمونده به سوز تب نمونده

به جستن و واجستن تو حوض نقره جستن ...

الان غلاما وایستادن که مشعلا رو وردارن

بزنن به جون شب ، ظلمتو داغونش کنن

عمو زنجیر بافو پالون بزنن وارد میدونش کنن

به جایی که شنگولش کنن سکه ی یه پولش کنن :

دست همو بچسبن دور یارو برقصن

حمومک مورچه داره ، بشین و پاشو در بیارن

قفل و صندوقچه داره ، بشین و پاشو در بیارن

پریا بسّه دیگه های های تون گریه تون ، وای وای تون !

پریا هیچ چی نگفتن ، زار و زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا ...

پریای خط خطی لخت و عریون ، پاپتی !

شبای چله کوچیک که زیر کرسی ، چیک و چیک

تخمه می شکستیم و بارون می اومد صداش تو نودون می اومد

بی بی جون قصه می گف حرفای سر بسّه می گف

قصه ی سبز پری زرد پری ، قصه ی سنگ صبور ، بز روی بون ،

قصه ی دختر شاه پریون ، شمائین اون پریا ! اومدین دنیای ما

حالا هی حرص می خورین ، جوش می خورین ، غصه ی خاموش می خورین

که دنیا خال خالی یه ، غصه و رنج و خالی یه ؟

دنیای ما قصه نبود پیغوم سر بسته نبود .

دنیای ما عیونه هر کی می خواد بدونه :

دنیای ما خار داره بیابوناش مار داره

هر کی با هاش کار داره دلش خبردار داره !

دنیای ما بزرگه پر از شغال و گرگه !

دنیای ما _ هی ، هی ، هی !

عقب آتیش _ لی ، لی ، لی !

آتیش می خوای بالا ترک تا کف پا ترک ترک ...

دنیای ما همینه بخوای نخواهی اینه !

خوب ، پریای قصه ! مرغای پر شکسّه !

آب تون نبود ، دون تون نبود ، چای قلیون تون نبود ؟

کی بتون گفت که بیاین دنیای ما ، دنیای واویلای ما

قلعه ی قصه تونو ول بکنین ، کارتونو مشکل بکنین ؟

پریا هیچ چی نگفتن ، زار وزار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا

دس زدم به شونه شون که کنم روونه شون

پریا جیغ زدن ، ویغ زدن ، جادو بودن دود شدن ، بالا رفتن تار شدن ،

پائین اومدن پود شدن ، پیر شدن گریه شدن ، جوون شدن خنده شدن ،

خان شدن بنده شدن ، خروس سر کنده شدن ، میوه شدن هسته شدن ،

اتار سر بسته شدن ، امید شدن یاس شدن ، ستاره ی نحس شدن ...

وقتی دیدن ستاره به من اثر نداره :

می بینم و حاشا می کنم ، بازی رو تماشا می کنم

هاج و واج و منگ نمی شم ، از جادو سنگ نمی شم

یکی ش تنگ شراب شد یکی دریای آب شد

یکی ش کوه شد و زق زد تو آسمون تتق زد ...

شرابه رو سر کشیدم پاشنه رو ور کشیدم

زدم به دریا تر شدم ، از آن ورش به در شدم

دویدم و دویدم بالی کوه رسیدم

اون ور کوه ساز می زدن ، هم پای آواز می زدن :

دلنگ دلنگ ! شاد شدیم از ستم آزاد شدیم

خورشید خانم آفتاب کرد کلّی برنج تو آب کرد :

خورشید خانوم آ بفرمائین ! از اون بالا بیاین پائین !

ما ضلمو نفله کردیم آزادی رو قبله کردیم .

از وقتی خلق پا شد زندگی مال ما شد .

از شادی سیر نمی شیم دیگه اسیر نمی شیم

ها جستم و وا جستیم تو حوض نقره جستیم

سیب طلا رو چیدیم به خونه مون رسیدیم ...

بالا رفتیم دوغ بود قصه ی بی بی م دروغ بود ،

پایین اومدیم ماست بود قصه ی ما راست بود :

قصه ما به سر رسید کلاغه به خونش نرسید ،

هاچین و واچین زنجیرو ورچین !

بهارم دخترم، از خواب برخیز        شکر خندی بزن شوری برانگیز

گل اقبال من ، ای غنچه ناز           بهار آمد تو هم با او بیاویز       

  بهارم دخترم، صحرا هیاهو ست        چمن زیر پر و بال پرستوست

   کبود آسمان ، همرنگ دریاست      کمبود چشم تو  زیبا تر از اوست

بهارم دخترم  ، نوروز آمد               تبسم بر رخ مردم کند گل   

 تماشا کن ،تبسم های اورا           تبسم کن که خود را  گم کند گل

بهارم دخترم، دست طبیعت اگراز  ابرها گوهر ببارد

  وگر از هر گلش جوشد بهاری، بهاری از تو  زیباترنیارد

دختر و بهار

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا

با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو 

 بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز میگشود دو چشمان بسته را

میشست ککلی به لب آب تقره فام

آن بالهای نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش

بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار 
 

ای بس بهارها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

گویی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود